W Londynie byłoby lepiej

Człowiek to taka dziwna istota, która nie bardzo lubi doceniać to, co ma, za to doskonale wie, czego mu brakuje. Nie jestem w tym przypad...

Człowiek to taka dziwna istota, która nie bardzo lubi doceniać to, co ma, za to doskonale wie, czego mu brakuje. Nie jestem w tym przypadku lepsza od innych. I dlatego jestem przekonana, że gdybym mieszkała w Londynie, moje życie byłoby ciekawsze, ułożone, lepsze pod każdym względem. No i byłabym w tym samym mieście, co Tom Hiddleston. Miałabym powód, by wstawać z łóżka, gdy ciemno za oknem.

Zupełnie nie jest ważne, że nigdy w Londynie nie byłam, ba, moja stopa nie stanęła nawet na skraju angielskiej ziemi.

Gdybym chociaż miała jeszcze na co narzekać! Zła praca, brak znajomych, czy problemy rodzinne. Ale nie narzekam na swoje życie, bo byłoby to najzwyklejszym bluźnierstwem, choć jak każdy mam dołki i doskonale wiem, jakie moje życie powinno być, a jak wcale nie wygląda. Zdaję sobie również sprawę, kto jest ode mnie lepszy na tysiąc sposobów. Na co dzień staram się z nikim nie porównywać, ale czasem widzę kolejne idealne zdjęcie Emmy Watson, a potem, mijając lustro, widzę siebie bez makijażu.

To jest najgłupsze uczucie z możliwych – brak możliwości narzekania, a jednak poczucie, że to co mam nie jest dokładnie tym, czego szukam. Choć tak naprawdę nie mam pojęcia, czego dokładnie szukam. Nie wiem też, dlaczego wszystko mi mówi, że mogłabym znaleźć to w deszczowej Anglii, gdzie króluje Brexit i raczej nie cieszą się na kolejnego imigranta.

To jest dokładnie to samo uczucie, które czuje się, chcąc kupić super wypasiony telefon, czytnik lub niesamowicie drogą bluzkę, która na pewno odmieni życie i wszystko będzie piękniejsze. A potem okazuje się, że telefon działa jak każdy. Czytniki są super, ale nie umiesz się przestawić z kupowania normalnych książek, więc biedny leży na biurku i zbiera kurz. A ta bluzka świetnie wyglądała w przebieralni, a w domu już tak dobrze nie leży lub, co gorsza, do niczego nie pasuje.

I ja o tym doskonale wiem, a mimo to ciągle rozglądam się za czymś, czego nie mam, ciągle patrzę na miejsca, gdzie mnie nie ma i ciągle chcę, żeby kapało mi na nos w klimatycznych zaułkach zabieganego Londynu.


Mówią, że najlepiej jest nie spotkać swojego idola, bo można się tylko rozczarować. I dlatego trochę się boję planowanej na przyszły rok wycieczki. Może lepiej zostawić go wyidealizowanym w swoich marzeniach? Może nie łamać sobie serca świadomością, że nie jest taki, jaki chciałabym żeby był? Albo, co gorsza, spełni wszystkie moje oczekiwania i moja dusza zostanie tam już na zawsze. 

Przeczytaj też:

Disqus bywa marudny, szczególnie na Operze i Mozilli, więc jeżeli się nie załadował, ani nawet nie pokazał, spróbuj odświeżyć stronę. Powinno zadziałać.

0 komentarze