Czym karmisz swój mózg?

by - piątek, maja 01, 2015

motywacja, nadmiar informacji, ogłupienie,
To niesamowite, jak w dzisiejszych czasach małą uwagę zwracamy na to, co oglądamy i czytamy. W nawale informacji, jakie nas otaczają, musimy filtrować treści, do których chcemy docierać, które są dla nas istotne i ważne. Oznacza to jednak pewien wysiłek. A człowiek z natury rzeczy, jest istotą, która żadnego wysiłku nie lubi podejmować. Chłoniemy więc papkę, narzekając, że jest papką, ale nic nie robiąc, by to zmienić.

Owszem, nie od nas zależy to, co leci w telewizji. Ale od nas zależy, który kanał będziemy oglądać. Albo czy zdecydujemy się na porzucenie telewizji na rzecz innych źródeł, takich jak Internet. Z tym, że Internet też jest pełen bylejakości, nijakich treści. Zaczynając od popularnego Pudelka, który dyktuje nam, kogo lubić, a kogo nie. Może się Wam wydawać, że sami decydujecie o tym, jaką celebrytkę lubicie, a jaką gardzicie, ale prawda jest taka, że po przeczytaniu n-tej ilości negatywnych artykułów na jej temat, okraszonych dużą ilością zdjęć na których źle wyszła, Wasz umysł przyswaja informację o tym, jaka jest zła. I bezwolnie jej nie lubicie, choć jeszcze tydzień temu nie wiedzieliście kim jest. Inna sprawa, że zadziwiające jest to, że można kogoś nie lubić, albo wręcz nienawidzić i przy tym zupełnie go nie znać. Bo można nie lubić czyjeś gry w filmach, można nie być fanem czyjeś urody (co jest żadną podstawą do nienawiści, ale o tym innym razem), sposobu wysławiania się, ale nie ma to nic wspólnego z tym, kim ta osoba jest prywatnie. A Pudelek sprawia, że nie lubimy tych osób, nie musząc oglądać ich w telewizji. Znając ich tylko z portalu plotkarskiego.
co warto czytać, wartościowe treści,
Przyznam bez bicia, miałam okres, kiedy byłam z nim bardzo na bieżąco. Znałam każdego kto się tam pojawiał, wiedziałam, kto z kim i dlaczego. A potem, nagle, dostałam olśnienia, jak wielką manipulacją są wszystkie te artykuły. Paparazzi robią takiej osobie 1000 zdjęć, wybierają z nich 2 na podstawie których, mogą opisać historię, która się nie wydarzyła. A ludzie biorą to z połykiem i jeszcze się oblizują. I wiecie co w tym wszystkim jest najśmieszniejsze? Że SAMI wybrali taką treść, a nie inną. SAMI się na nią zdecydowali. SAMI chcą żyć życiem osób, których nie znają. Pisząc ten wpis zerknęłam właśnie na Pudelka. Czytając nagłówki, czuję ogromny wstyd, że kiedyś bywałam tam codziennie. Brałam co dają i emocjonowałam się tym wszystkim.

Tak jest z każdą kolejną rzeczą jaką czytamy. Zarówno blogi, jak i portale, ba, nawet treści na facebooku jakie się nam wyświetlają, musimy sortować. Wybierać uważnie, decydować, czy warto to czytać, czy warto poświęcać kilka minut swojego życia, na taką, a nie inną informację. Wiecie, że prawdopodobnie kopię pod sobą właśnie dołek? Bo nie wiem, czy mój blog, zalicza się do tego, co warto czytać. Ale chciałabym mocno, żeby się zaliczał.
bylejakość, plotki, pudelek, nienawiść,
Wiecie, tu nie chodzi o to, żeby katować się codziennie tylko i wyłącznie treściami ciężkimi, które ledwo rozumiemy. Bo o ile są one ważne i zmuszają do myślenia, tak nie zawsze ma się na nie siłę. Wracając z pracy ma się ochotę na reset i nie ma w tym nic złego. Ale także treści lekkie mogą być bardziej lub mniej wartościowe. Od czasu do czasu robię duży przegląd tego, co zapisałam w zakładkach, co mam polubione na fecebooku i robię przesiew stron. Za każdym razem znajduję masę takich, które nadają się tylko do kosza. I nie wiem, co skłoniło mnie do ich polubienia. Taki przesiew robię regularnie wszędzie, nawet wśród znajomych – nie, nie wyrzucam ich z grona przyjaciół (choć czasem patrząc na to co wrzucają, aż się prosi), ale po prostu jednym kliknięciem przestaję śledzić ich aktualizacje. Po co mam czytać rzeczy, które sprawiają, że mam ochotę rytmicznie uderzać głową o ścianę? Tym prostym sposobem mam na wallu statusy, które rzeczywiście chcę czytać, choć dużymi krokami zbliża się kolejne sprzątanie.

To, czym karmimy swój mózg, jest ważne i powinni uczyć tego w szkołach. Ma wpływ nie tylko na to, jaką wiedzę posiadamy, ale również na to, jak postrzegamy świat, jak myślimy o sobie i o innych.
co czytać, co oglądać, dobry wybór,
Na koniec bardzo dobry cytat z Sherlocka. Zostawię Was z nim sam na sam. Pomyślcie nad nim. I przejrzyjcie, co czytacie. Nawet, gdyby to miało oznaczać zaprzestanie czytania tego bloga.

Widzisz – wyjaśnił – uważam, że mózg człowieka przypomina niewielkie puste poddasze, które trzeba tak umeblować, by nam to odpowiadało. Głupiec będzie zbierał wszelkiego rodzaju graty, jakie nawiną mu się pod rękę. Wówczas wiedza, która mogłaby mu się przydać, zostaje wyparta lub w najlepszym przypadku upchnięta gdzieś w kąt wraz z mnóstwem innych rzeczy, tak że dostęp do niej będzie później bardzo utrudniony. Rozsądny człowiek natomiast nad wyraz skrupulatnie wybiera to, co wnosi na swoje poddasze, czyli wkłada do swojego mózgu. Nie gromadzi tam niczego prócz narzędzi, które będą mu potrzebne w czasie wykonywania pracy, ale posiada ogromny ich asortyment, wszystkie ułożone w idealnym porządku. Błędem byłoby myśleć, że to ciasne pomieszczenie ma ściany, które można przesuwać, powiększając jego powierzchnię. Możesz mi wierzyć, że przychodzi taki czas, gdy za każdym razem, kiedy dowiadujesz się czegoś nowego, będziesz zapominał o czymś, co wiedziałeś wcześniej. Dlatego ogromne znaczenie ma to, by nie dopuścić, aby bezużyteczne fakty wypierały takie, które mogą się nam przydać.
Sir Arthur Conan Doyle „Studium w szkarłacie”



You May Also Like

0 komentarze