Rodzina nadal jest najważniejsza, czyli Szybcy i Wściekli: Hobbs i Shaw

by - środa, sierpnia 14, 2019


Szybcy i Wściekli to niezwykle ciekawa seria. Wyewoluowała od filmów o nielegalnych wyścigach samochodowych (które zresztą do tej pory bardzo lubię) do filmów superbohaterskich. Bo choć postacie nie mają żadnych super mocy, to to, co wyrabiają na ekranie, zdecydowanie bliższe jest bohaterom Marvela niż zwykłym filmom akcji.

Pisałam o tym już podczas recenzji 7 części, gdzie radowało mnie oglądanie komiksowych kadrów na ekranie, choć równocześnie narzekałam mocno na fabułę – a raczej jej brak. Minęły 4 lata, a ja mogłabym się dalej czepiać o to samo, tyle że… nie chcę.

Bo choć fabuła jest tak bardzo sztampowa, że bardziej się nie da, to przede wszystkim chodzi o bohaterów, ich wymiany zdań, relacje, a reszta to zwyczajne tło, które przydarza się przy okazji.


Hobbs i Shaw, Shaw i Hobbs

Mogłabym pisać, jak bardzo skomplikowanymi są oni bohaterami, ale… nie do końca byłoby to prawdą. Z drugiej strony, choć ociekają oni testosteronem, a ich dialogi rzadko wychodzą poza próbę wzajemnego obrażania się mało wyszukanymi określeniami – nie są to też aż tak prostolinijne postacie.



Szczególnie Deckard Shaw wydaje mi się bardziej niejednoznaczny, niż kiedykolwiek przypuszczałam, że będzie.

Co jednak jest istotne, postacie te nie istnieją bez aktorów. Przyznam szczerze, że nie wyobrażam sobie nikogo innego w tych rolach. Chemia pomiędzy Dwayne’em Johnsonem a Jasonem Stathamem jest niezwykła. Tak mocna, że nie przeszkadzały mi nawet ich żarty. A te, no nie tylko nie są wysokich lotów, ale są gdzieś na poziomie gimnazjum i porównywaniu na przerwach w łazience kto ma większego.

Jednak sposób, w jaki je wypowiadają, sprawia, że człowiek prycha śmiechem, a potem delikatnie się odsuwa, żeby nie dostać krzesłem.

Sam film zresztą bardzo celowo śmieje się z takiego pozowania na samowystarczalnego twardziela, zmuszając bohaterów do coraz większych ustępstw i współpracy.



Stathamowi i Rockowi partneruje Vanessa Kirby w roli Hattie. Nie będę zdradzać, kim jest i jaka jest jej rola w filmie, bo to byłby duży spoiler, ale trzeba przyznać, że bez trudu dotrzymuje kroku kolegom z planu. Bohaterka Kirby nie jest tam tylko dla ozdoby, zdaje się mieć ciekawą przeszłość, a jej relacje z Shawem i Hobbsem są satysfakcjonujące.

Przyznam szczerze, że mam nadzieję zobaczyć tę trójkę na ekranie raz jeszcze. Tym bardziej że zakończenie filmu niby jest zamknięte, ale w razie sukcesu, furtka na kolejną część została uchylona.
W tym wszystkim jest jeszcze Idris Elba, który jest naszym villanem. W moim odczuciu wypada on najsłabiej z całej obsady, ale głównie dlatego, że to taki typowy zły z uniwersum Marvela. W sensie jest, działa, niby ma swoje motywacje, ale w filmie jest głównie po to, by zmuszać naszych bohaterów do biegania, bitki i jazdy samochodami.


Rodzina!

Nie możemy jednak zapomnieć o flagowym motcie Szybkich i Wściekłych. I bynajmniej nie są to szybkie samochody. Ani wściekli kierowcy. Najważniejsza jest rodzina.

I choć już po zwiastunach było widać, że ma ona i w tym filmie znaczenie, to okazuje się, że wpisana została w scenariusz jeszcze mocniej, niż można było się spodziewać. Bo rodzina ważna jest nie tylko dla Hobbsa, ale także dla Shawa, choć dla każdego z nich to znaczy coś zupełnie innego. I każdy dla tej rodziny poświęcił się w zupełnie inny sposób.


Bardzo mnie ten wątek cieszy. Bo Szybcy i Wściekli zawsze byli głupawymi filmami. Niezależnie od tego, ile mieli w sobie budżetu i efektów specjalnych, bohaterowie nigdy nie bili zanadto skomplikowani, a fabuła rozbudowana. Choć ciągle mam wrażenie, że w pierwszych częściach miała więcej sensu 😉

Jednak to właśnie motyw rodziny sprawiał, że natychmiast bohaterów polubiliśmy. Zżyliśmy się z nimi, a oglądając kolejne części, pokazywaliśmy, że chcemy być częścią tej szalonej rodziny. I choć to po prostu filmy akcji, to jednak filmy akcji z konkretnym i bardzo spójnym przesłaniem przez całą swoją serię.

Bo zawsze na końcu okazuje się, że aby wygrać, trzeba współpracować. I tak samo jest i tym razem. Rodzina nie składa się bowiem tylko z genów i tej samej krwi, a świadomych wyborów. I choć Hobbs i Shaw zdają się ziać nienawiścią do siebie i pozować niczym koguty porównujące piórka, finalnie i tak będą gotowi poświęcić dla siebie życie, pracując ramię w ramię.


Szaleństwo!

Nie byłoby serii Szybkich i Wściekłych bez coraz bardziej szalonych rzeczy, które mogą gonić samochody. Lub które te samochody mogą ciągnąć. I przez co mogą się przebić.

Tak samo jest i tym razem, a ja przyznam szczerze, z radością wypatruję tych durnych momentów, pokazujących, że ogranicza nas tylko wyobraźnia. Bo fizyka siedzi w koncie obrażona i ignorowana.
Jedno jednak mi w tym filmie bardzo przeszkadzało. Mieliśmy tu świetne choreografie walk, które psuła trzęsąca się kamera. Ja wiem, że żaden z tych aktorów nie ma lat 19 i może trzeba coś schować, ale jeżeli mamy długie sekwencje, a kamera trzęsie się tak, że mało co widać, to… nie jest dobrze. Tym bardziej że patrząc na to, jak panowie są zbudowani, nie wierzę, że aż tak trzeba tuszować ciosy, jakie sobie zadają.

Przyznam, że oglądając ten spin-off trochę marzyłam za czasami, gdy kamera była nieruchoma i można było śledzić na spokojnie wszystko, co się dzieje.



Jednak największą zaletą tego filmu jest to, że nie udaje, że jest czymś innym. Już zwiastuny pokazywały cały jego klimat i można było bardzo trafnie ocenić, czy ma się na coś takiego ochotę. Cały montaż i muzyka już na wstępie pokazują, na co przyszliśmy do kina. Film nie wmawia nam, że jest ważniejszy, niż jest w rzeczywistości. Twórcy doskonale wiedzą, co robią – rozrywkowe kino akcji, z charakterystycznymi aktorami na tle dużej ilości wybuchów i z rodzinnym morałem (niczym w baśniach).

Co jest w tej serii niezwykle piękne. I niezależnie od tego, które części Szybkich i Wściekłych lubicie, których nie, to jeżeli ta seria sprawia Wam radość to i ten film to zrobi.

You May Also Like

0 komentarze